Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Opeens was Magda hel wakker. „Dokter," kermde ze. „Dokter..." en dan luider: „O, help." Dan was er weer even rust.

De dokter knikte de zuster toe. „'t Gaat wel goed." Ze wachtten op een volgenden pijnaanval. Die kwam — maar zonder gillen. In de doodstille kamer opeens een geluid als van iemand, dien een last te zwaar, dezen vallen laat, en vlak daarop een dubbele kreet, een juichkreet en een hoog opjenkend gillen van nieuw leven.

„Een meisje," zei de dokter, „neem maar eens aan, zuster. Ik zal 't zóó nakijken!" De zuster ging naar de babytafel en begon omzichtig te wasschen.

Magda lag met gesloten oogen en liet zich helpen. Chris verroerde niet.

Even later, toen de dokter zijn handen waschte, beduidde hij Chris naar Magda toe te gaan.

Als verdwaasd üep hij door de kamer — nam Magda's hand en streelde haar over het voorhoofd.

Toen gleden langs Magda's bleeke wangen heete tranen. Hoe anders had alles kunnen zijn — 'hoe heel anders.

En haar leed was zóó groot, dat ze dacht dat dit nu nooit meer over zou gaan.

Dan schreeuwde het kindje weer, dat de dokter haar bracht. Ze voelde, hoe hij met behoedzame handen het haar in de armen legde. Ze voelde door de verplaatsing van lucht en misschien bij intuïtie,

Sluiten