Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dat Chris zich voorover boog. Ze hoorde zijn zoen — en ze bad, ze bad vurig, dat hij haar niet zou zoenen, omdat ze dan zou moeten gillen... gillen van ellende. Toch kwam het. En ze gilde niet. 't Was gebeurd, eer ze het merkte — alleen huiverde ze even na... maar de dokter merkte het.

De zusters kwamen, zoenden haar en het kindje en zeiden de woorden die men dan zegt... Magda hoorde het niet. Zoo moe was ze, zoo levens- en stervensmoe. Ze hoorde nog wel flauwtjes Cato, die zei: „Alweer een Christientje" — maar ze reageerde niet — 't kon haar niets meer schelen;... heel flauw had ze maar één wensch: niet meer zijn. De gordijnen werden gesloten. Magda sliep.

Dien middag zei haar dokter tegen een collega, pratend over haar geval: „Alweer eene, die weg is, zoodra een man het verstaat even vriendelijk tegen haar te zijn. Alweer eene, waar de mannen op een goeden dag minachtend over praten. God betere het."

Sluiten