Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Brave dames'Uachte hij, „dan heb ik u nog wat voor mij alleen. Mag ik vannacht nog blijven?"

„Graag," het ze zich ontvallen.

Hij nam haar hand en kuste die, tweemaal. Ze voelde tranen opkomen en ging gauw in de serre, verschikte er iets en kwam even daarna weer rustig binnen.

„Willen we straks de bosschen eens ingaan, of houdt u niet van dit weer? We kunnen de dogcart nemen!"

„Zooals u wilt, ik wil ook wel loopen."

„Och neen, laten we nu het bakje maar nemen, dan komen we verder, dat is altijd wel prettig. Zullen we de schaatsen meenemen?"

„Ach ja," zei hij, „er is misschien ijs. Maar ..." hij dacht even na, „mag u al rijden?"

Nu bloosde ze tóch, bij de herinnering aan haar moederschap.

„Och", lachte ze, „dat vragen we maar niet."

Maar dat vond hij toch te onvoorzichtig.

Ze schonk hem zijn thee en bediende hem. Wat een zonnige, lachende man!

Ze praatten over het leger.

„Vindt u dat nu prettig? Prettiger dan uw praktijk?"

„Die had ik nog niet. Ik was nog als interne voor de chirurgie. Prettig? Ach ja! Je reist en trekt en komt in hoekjes van ons land, die je an-

Sluiten