Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

weten, lieve..."

Ze kuste hem. Haar ziel was zoo diep en zoo stil... en als bodemloos ... Alleen was er als een verre, blijde, sterke gedachte aan een verhaal van schoone helden. Ze voelde zich niet angstig; ook niet erg krachtig — maar ginds zag ze de helden en dat troostte haar...

„Liefste", zei hij, „nu sterk! Wat tusschen ons is, is schoon en we moeten het hoog houden, je bent een godin, ik een jonge god — nog één nacht..."

Ze kleedden zich en zaten toen samen aan de ontbijttafel. „Vier en twintig uur", zei ze zacht, „en zooveel veranderd... Weet je: misschien moest het wel. Ik heb altijd gehoopt mijn kind voor mij alléén te hebben. En dat het nu al zoo gauw kan."

„Straks komt het... Magda, geloof je in de goden? Je moet erin gelooven, want ze bestaan. De goden willen dit zoo... O, lieve, lieve... 't Zal vreeselijk zijn van je weg te gaan. Maar schoon... Ook lijden is schoon...

„Dit lijden," zei ze nadenkend, „dit lijden misschien wel!"

„Ook lijden is schoon", herhaalde hij, „maar de meeste vrouwen willen dat niet zien, het schoone lijden om souvenir en verlangen. O, 't is moeilijk en toch is het het eenige. Die blijven, verhezen, dat ligt in de rede. —

Sluiten