Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Op haar bed lag een tuil mistletoe; die had hij 's morgens zelf gehaald. Ze weende niet...

De scheiding was zoo pijnlijk, als Magda het had durven vreezen. Ze had haar wel goed onder de oogen gezien. Ze had zich het ergste voorgesteld, wat kon gebeuren. Maar al die kleinheid, die de wereld eraan brengt, daarmee had ze niet gerekend.

Al gauw merkte ze, dat in het dorpje, waar ze voorloopig domicilie gekozen had, de menschen haar ontweken; anderen fluisterden, als ze voorbijging ...

Ze had moeite een tweede meisje te krijgen en Marijke het eens in vertrouwen hooren, dat dat kwam door de praatjes...

De tante, bij wie ze opgevoed was, had haar bezocht, was ook wel begrijpend geweest, maar had haar tóch laten voelen, dat ze te vaak samen komen niet wenschelijk achtte.

Ze trachtte alles te begrijpen, maar bleef vinden, dat Magda misdaan had.

Magda's moeder had een brief geschreven, waarin ze zei, dat Magda niet meer misdaan had dan veel andere vrouwen, mais que c'est le ton qui fait la musique en dat de manier waaróp hier totaal verkeerd was geweest. Magda had alle menschen vat op haar gegeven en maakte het zoo de familie wel moeilijk haar te blijven zien — enz. enz.

Sluiten