Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Bladzijden langen brief, vol proposities van hoe het wél gekund had.

Magda antwoordde niet. Waartoe? Tusschen die vrouw en haar werd de kloof telkens dieper. Waarom trachten die weer te overbruggen?

't Was nu wel goed zoo. Ze wilde nu toch ook liefst met haar kind alleen zijn.

Chris had er afstand van gedaan en tegen den rechter gezegd dit te doen, omdat hij moreel overtuigd was, dat het kind niet van hem was. Magda had deze mogelijkheid grif toegegeven, niet denkend aan de wereld en wat die zeggen zou, maar aan dat ééne: „Nu zou haar kind voor haar alleen zijn."

't Was alles heel lang, heel bang en heel pijnlijk geweest. Alleen had haar getroost de herinnering aan die twee dagen van geluk ... Dat was wel vreemd... hoe ze die bedenken kon, zónder ze terug te verlangen. Daarvoor was ze van Woerden heel dankbaar, dat hij dit zóó gedaan had, dat ze n souvenir had, zonder berouw of wederbegeerte. Of hij zelf geen berouw had ? Ze had gehoord, wat een ellende hem die paar mooie uren gekost hadden. Ellende, die geëindigd was met een eerloos ontslag uit den dienst.

Vaak dacht ze nog aan hem en maakte ze zich bezorgd erover, of hij inderdaad niet te veel verloren had, zij het dan, om veel schoons te winnen.

Sluiten