Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de menschen staan bleven, als gehypnotiseerd.

Dan beefde de moeder en in haar onberedeneerden angst sprak ze veel en heftig, zonder te weten

wat. , i ,

Christy merkte niets en als ze zweeg, was het niet om na te denken; dan was het, omdat ze met wist, wat eerst te zeggen en omdat ze bang was het uit te schreeuwen van vreugde en weelde.

Eindelijk werd hun trein afgeroepen. Alle menschen stonden op, betaalden, praatten en dit alles was voor 't meisje als een dronkenmakende roes.

Ze liep nu achter Magda aan, zonder één ander gevoel dan dat van volkomen zaligheid.

Indentreinwarendehchtenop... tWasChnsty als kon geen salon zóó mooi zijn als deze spoorwegcoupé. Ze liet zich achterover vallen en sloot de oogen van innige weelde.

Ze waren alleen in de coupé ...

„EnvoiturelEnvoiture!"

De schrille fluit van den chef snerpte over het platform.

„En voiturel"

Met een harden ruk werd het portier opengetrokken ... De trein zette zich al langzaam in beweging ... Een valies viel op de bank. Een slag van het nijdig toegeslagen portier en met een sierlijk gebaar, den hoedindehandhoudend, vroeg een vriendelijke stem: „Ik hoop, dat ik nietderangeer ?

Sluiten