Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

waar de man bij was, zou hij, de hemel weet wat, kunnen denken..." .

Christy dacht even na. Dan was het, of eensluier de zon voor een oogenblik verduisterde.

Wat! Als ze iets zei, waren er menschen, die dat anders opnamen?

„O," zei ze.

Maar de vreugde om de bloemen was voorbij.

Later, bij het aankleeden in haar kamer, dacht ze er weer aan. .

Vreemd! Ze meende niets, heelemaal mets. Wat zou ze meenen? Ze kende dien man met... en al kende ze hem goed. Een snoes? Dat zou ze van den tuinman net zóó gezegd hebben. Oh, bah. 'tWas de moeite niet waard.

„A 1'heure oü la brise tremble", zong ze en kleedde zich langzaam en aandachtig.

Aan de ontbijttafel was ze weer zichzelf, druk en levendig. De menschen aan de tafeltjes rondom keken naar haar *~ en de moeder, meer en meer, begreep, hoe moeilijk haar taak zou zijn.

Om halftwaalf bracht de Ober haar in de leeszaal het kaartje van VanWeele tot Scherpezael.

Magda fronste even de wenkbrauwen, dan, zich weer ineens beheerschend: „Faites entrer.

Christy was nog boven, zocht iets in haar kotter. Zoo trof VanWeele de moeder alleen.

Correct, bijna stijf, levenszeker, kwam hij bin-

Sluiten