Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

waarom zou ik u willen zeggen wat 't leven u wel leeren zal?"

Er was iets ontzettend smartelijks in die boutade ... en in Magda rees een herinnering aan ééns doorleden leed...

Zou dat de aantrekkingskracht zijn... ?

Nu stond hij op ...

„Tot later," zei hij tot afscheid, „want u komt toch mijn collectie zien?"

Magda hoorde zichzelf zeggen: „Na uw groote vriendelijkheid van gisteren kunnen we dat niet weigeren ..." Hij voelde wel, hoe ze hem zóó zei, door zijn te vele, te dure bloemen, de schreef der eenvoudige beleefdheid overtreden en haar aan zich verplicht te hebben.

Inwendig washijhaardankbaaromdieberisping, die nogmaals de onaantastbare correctheid der beide vrouwen vaststelde.

„Ik moet die bloemen wel zeer dankbaar zijn."

Een buiging en de beide vrouwen waren alleen. Ze zwegen even — dan zei Magda:

„Een vreemde man".

„Maar we gaan naar de „Labeur", niet?"

„Als je het graag doet, ja!"

„ Heerlijk". Weer zwijgen. Buiten ging 't rumoerige stadsleven, drong door de opgeschoven vensters naar binnen, gedempt toch en niet hinderlijk, vullend de kamer als met krachtig, forsch leven.

Sluiten