Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

mee te maken?'

„Trésor", zei ze verteederd. ,,'k Had werkelijk niet gedacht, dat je nog zooveel om me gaf."

Hij lachte schamper: „II ne faut jurer de rien". Wij mannen zijn zoo anders dan jullie denken."

Ze wandelden samen op. Zwijgend. Ze wilde hem niet storen, meende in haar ijdélheid, dat hij aan vérre dagen dacht... dacht zelf aan hoe heerlijk het was te zijn als zij en alle mannen te ketenen, zelfs mannen als hij.

Hij dacht aan wat Magda voelen zou en Christy. En van terzijde keek hij haar eens aan. Diantre! Ze was oud geworden en al die ververij, die zware onderkin, die weggevreten lokken van te goud-goud. Eigenhjk geen „rivale" voor de twee en evenmin een conquête om erg mee te pronken! Hij probeerde nog eraf te komen.

,,'t Is misschien erg vervelend op de „Labeur". Als we eens vanavond samen aten ... 'k Ben ook wel moe."

Maar zij zag in die „vernissage" van de „Labeur" en haar zich daar vertoonen met hem een „rehabilitatie", een „succes".

„Ach", zei ze „ik ga heel graag".

En toen was hij te veel gentleman èn te laf om „neen" te zeggen en te doen wat hij wilde.

Op de „Labeur" was het als altijd. Van Beernhaerdt, een paar anderen. Marcette en de onuit-

Sluiten