Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wandeling door de zalen tot de twee vrouwen. Opeens kon hij niet meer. Mes hielp niets. Mameren, opvoeding, nonsens, hij moest iets, zijn hart dreef hem ergens heen - en beslist zei hij tegen Dagmar: „Daar gaankennissen van me, daar moet

ik even heen. ,

„Goed", zei ze, zeker, zóó zeker van haar nogmaals overwinnen.

„Neen", zei hij, „ik kan je niet voorstellen, ce sont des femmes du monde ..."

Zij, plots, begreep alles, en wijl in haar taal geen woord voor zulke mannen is, omdat grofheid daar heel gewoon is, vond zij 't Fransche woord. ,Goujat" en ze herhaalde het nog eens. Maar het trof hem niet. Beleefd en vormehjk, machinaal, nam hij zijn hoed af... al héél en al bij moeder en dochter.

Magda en Christy, een beetje teleurgesteld, gijnen door de drommen menschen. Magda kende het wèl, had eigenlijk wel vooruit geweten, dat een „vernissage" even ver staat van de „kunst als de meeste werken, die men er ziet. Als ze gekomen was, was het om Van Weele niet te kwetsen, om Christy dat „nieuwe" te laten meemaken en óok wel uit eigen nieuwsgierigheid, boms zag ze ergens iets, dat er uit viel, iets dat even anders was dan *t mooie, conventionee e gelik en gesmeer; dan wilde ze blijven staan, kijken, maar het

Sluiten