Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

toch deed ze niets om hem terug te houden. In dit oog enblik voelde ze zoo goed, hoe alleen ze stond en was, dat niets haar meer raakte. Na een paar minuten kwam Van Weele terug.

„Mes compliments",zei hij, „vous êtes une sage. 't Is zelden, dat wijsheid den moederdrang overheerscht." Ze zag wel zijn sportenden blik, ze zag en voelde wel alles, maar in haar, meer en meer, rijpte het bewustzijn niet begrepen te worden en een wrang genoegen vond ze daarin. Voor het allereerst: iets dat haar nader bracht tot haar kind.

Toen zeiden ze niets meer en zaten in den stil verscheidenden dag.

Eindelijk zeide hij: „Ik wil Rini nog eens zien."

Ze dacht even na:

„Zal ik een rijtuig bestellen?"

„Waarom? Ik loop graag en vooral nu."

Hij wachtte even en zei toen: „Ik weet niet meer, of wijsheid het hoogste is."

Ze dacht ook even na.

„Neen'Vzei ze, „het hoogste niet, maar het eenige, dat het ledige vullen kan."

Toen bracht Truitje de thee. Mevrouw Schennema schonk in als altijd. Iedere geste kende hij sinds meer dan twintig jaar en opeens voelde Van Weele, hoe hij haar haatte en óók waarom. Omdat er niets onverwachts was en niets spontaans

Sluiten