Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

die ijskoude lippen. Dit was de eerste kus, die in Van Weele een herinnering achterliet.

Mevrouw Schennema vergiste zich; daarom zei ze koel en beslist: „Kom mee, de koffie is klaar." Het woord koffie in deze atmosfeer maakte hem plotsehng misselijk, jaren later kon hij soms ineens bij 't woord „koffie" dat alles weer voelen en rieken, dan het hij zijn koffie staan. Zoo sterk was nu die indruk van physieke walging, dat hij zich haastiglijk omkeerde, mevrouw Schennema voorbij liep zonder een woord en aan het eind van de gang den tuin inhep.

Daar tusschen het groen met den hemel boven was dat zieke ineens weer weg. Hij hep machinaal tusschen de bloembedden door, al vergeten, waarom hij hier gevlucht was, fijntjes lachend om zichzelf. Toen begon het weer in hem te zingen: „Zonneherst". 't Was als een dronkenschap om den naam alleen.

Magda, Christy. Uit vreugde riep hij luid haar naam: „Christy". Daar kwam uit de keukendeur Chrisje, het derde meisje.

„Mijnheer heeft om mij geroepen?"

„Ja", zei hij, „ja, Chrisje, je moest je naam veranderen, kind, die past niet bij jou."

Het meisje keek hem verwonderd aan.

„Maar, mijnheer, zoo ben ik gedoopt".

„Laat je overdoopen, Chrisje, laat je overdoo-

Sluiten