Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De drie menschen zaten daar en dachten aan zich zelf — tusschen Van Weele en Betty was wel iets als een band — Mevrouw zat daar zóó ver van hen.

Opeens scheurde ze de stilte en.haar gedachtengang haf dop voortzettend, zei ze: „Ik vind, dat Betty weg moet gaan, ze kan naar Dresden, naar haar broer. Ze mag hier niet blijven. Denk aan de schande!"

„Moeder!" kreet de jonge vrouw, ,,'t Is niet waar. 't Is geen schande. Vrijwillig ben ik gegaan om een gezonden vader te zoeken voor mijn kind!'

,,'t Is wèl een schande! Ik voel het zoo. En iedereen voelt het zoo. Er is nu over jullie al genoeg gepraat. Ik wil niet met den vinger nagewezen worden. Eerst Rini...

„Moeder!" Maar niets kon nu haar tegenhouden, haar lang ingehouden hartstocht barstte los. 't Was als een noodzakelijke, onvermijdelijke galuitstorting; 't kwam, zooals een bom barst, woest en ontegenhoudbaar en plotseling.

„Wat denken jullie wel! Rini met haar eeuwige flirt, jij met een onecht kind, wat denken jullie wel?

Je vader en ik hadden onzen naam groot en hoog gehouden. Je broers, jij en Rini!..."

„Nu, het is genoeg, moeder," zei Betty, kalm maar bedwongen.

„Rini is nog hier, dat vergeet u!"

Sluiten