Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kwam en toch herinnerde Magda zich niet, ooit gemerkt te hebben, dat ze ook maar iets om het dier gaf. Toen de tuinman kwam zeggen, dat de cactus bloeide, was ze met hem meegeloopen, als ging ze iets lang verwachts tegemoet; ze had de bloem genomen en lang, als een kelk, gehouden in haar twee gestrekte handen en ze had haar gekust, gekust! En al wat ze deed, was anders, al wat ze deed, scheen als iets anders bedoeld. Ze scheen naar iets onbekends heen te leven en dat vreemde omringde haar met iets, dat de anderen ver hield, iets als een afstootende uitstraling.

Toch begoot ze haar bloemen en verzorgde haar dieren en zoo gleed het leven voort, van dag tot dag, iedere dag verwijdend de stille onuitgesproken breuk tusschen moeder en dochter.

Magda gaf zich volkomen rekenschap van wat haar weerhield te zijn als vroeger; alleen vergiste ze zich in zoover ze meende alléén schuldig te zijn hieraan. Ze voelde niet den latenten weerstand van Christy en den cirkel van ongenaakbaarheid om haar.

Ze leefden naast elkaar, niet meer in elkaar; en iedere verwijdering drukte Magda dubbel, omdat ze niet wist, hoe het ook in Christy zoo anders was.

Die leefde in haar zoet en wreed geheim van voor de eerste maal lieven. Misschien als ze vriendinnen gehad had, misschien als ze had kunnen pra-

Sluiten