Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ten, was alles anders geweest, had ze ook onwillekeurig enonwillensweggeschonkenvan al dat nieuwe en mooie—maar nu hield ze het vast en groeide het aan, naarmate de eenzaamheid om haar intenser werd. 't Was haar, als had ze een mooienfijnen schat gevonden, zóó stralend en verblindend, dat ze alleen soms hem durfde bekijken... zóó stralend, dat de glans dan ook bleef, dagen en dagen, en om en in haarwas. Eerst thuis gekomen, had ze Marijke's voet verzorgd en haar zorg was geweest als een stil hed van wijding en geven. Marijke had gevraagd naar de reis — maar ze had niets kunnen vertellen, want in haar waren geen beelden gebleven van wat ze gezien had; daar was alleen als zoete streeling zijn stem, als hchtende belofte zijn blik, als zachte steun zijn handdruk. Wat wist ze van hem? Niets! En toch wachtte ze en ze wist, dat hij komen ging. Maar ook Marijke had ze niets van hem verteld, zijn naam met genoemd.

Eenmaal had ze geprobeerd met Moeder over hem te spreken, maar op het laatste oogenblik verstijfde iets in haar en ze had weer gezwegen en haar zoete last was aangegroeid door dit plotseling hernemen van wat ze te geven stond.

En nu dezen middag, voor het eerst, was, zonder dat zijn naam genoemd werd, over hem gepraat.

Aan de lunch had Magda de kaart geopend van

Sluiten