Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zeide, dat ze behoorde tot degenen, die alleen en altijd weer geven zouden, geven van zichzelf, zonder te berekenen en zonder te schromen, geven zonder voorbehoud al wat ze maar mooi en goéd in zich hebben — en die dan telkens weer moeten voelen, dat alles zoo anders is dan ze denken, omdat ze zoo blind en doof blijven. Omdat ze met zien wie en wat en hoe, maar alles en ieder telkens weer bekleedend met hun eigen fantaisie en schoonheidsbehoefte. Tot degenen, die dorsten en dan zoekend geven, die energie en levenskracht te veel hebben en die zoo altijd weer de prooi worden van het overal rondwarend vampyrisme, van de krachtsbehoefte der anderen, die hun slapheid aanleunen aan kracht, die sterkte pompen uit wat aan schoons en sterks aan Jien voorbij gaat.

Zou ze dan óók tenondergaan aan wat te goed, te weelderig, te gezond en te echt in haar was? Want de dorren, zieken, verpiekerden en boozen kennen dat niet; die rekenen en berekenen en in overmaat van egoïsme worden en blijven ze „deugdzaam."

Nu was het Magda wonderbaar te moede. Die twee-eenheid bleef en ze voelde Christy als zichzelf en zichzelf als Christy en ze schrok, want immers ze wist wel, dat ze zelf ook weer, na zooveel jaren, na zooveel ellende, tot geven bereid was.

Sluiten