Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Terwijl ze dat zei, bekroop haar voor het eerst een twijfel. Het doode meisje en hij. De charmeur en de flirt, hoe hadden die het samen gehad?

Bij die gedachte was alle vriendelijkheid weg. Ze herdacht de scène van 's morgens en hardnekkig herhaalde ze bij zichzelf: „Don Juan." Ze had spijt, erge, acute spijt van dat kopje thee, dat ze hem aangeboden had — dat was al een intimiteit.

Nu praatte hij met Christy over Rini en over den dood.

„Ach, we moesten van den dood een vriend maken, een ouden, heven bekende; dan zou alles veel gemakkelijker zijn," zei Magda.

„Als we de dingen konden doen, zooals we weten, dat het 't best zou zijn, was zóóveel anders om ons en met ons. We weten alles zoo goed, maar we kunnen niet anders dan we doen... tegen beter weten in soms."

't Scheen, als hoorde hij nu eerst haar eerste vraag; droomerig zei hij: „Ja, ik ben voor de Schennema's overgekomen. Ik dacht eigenlijk, dat 't voor Betty zijn zou... En nu Rini..."

„'t Is zoo heel erg onverwacht gekomen

„Dat is wel heerlijk. Geen lange ziekte, geen lang lijden," meende Christy.

Van Weele keek haar aan en, zijn oogen diep in de hare, zei hij: „Toch moet het wel eens voorkomen, dat menschen zooveel geluk hebben, dat

Sluiten