Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

liefdheid dacht ze niet. Ze hoopte en geloofde, dat het nog wel over zou gaan en heel diep in zich voelde ze dat als een noodzakelijkheid, zonder daarom nog toe te geven, waarom dat zoo was.

Ze keek naar buiten en zag al de dingen van den tuin, duidelijk en bewust, maar niets was als vroeger. De tuin had haar sprookje verloren, het geluk was gevlucht. Dat was het. Er was geen geluk meer. Wel deden ze de dingen van iederen dag, maar het zonnige was weg.

Ze dacht aan verhalen, dien dag gehoord.

Een gescheiden paar, in vriendschap gescheiden. De vrouw had hem en een vriendin, waarmee hij ten slotte trouwde, alles gelaten. Alleen haar boeken en linnen had ze terug gevraagd. Ze kreeg alleen wat linnen, verwaarloosd en vol gaten.Haar beste linnen vond ze bij den broer van haar vriendin op tafel; dat was een huwelijkscadeau van den man geweest voor 't nieuwe schoonzusje. Ze herinnerde zich de onvergelijkelijke bitterheid van die vrouw» die altijd alles gegeven had, meer dan alles. Ze kende die vrouw en begreep nu zóóveel. De man, die de vrouw langzaam tot alles dwingt en er van profiteert en in wien niet eens teederheid of piëteit is. Die grof en ruwen cynisch al hetgeledene en geliefde vertrapt en zich laf ove?geeft aan 't nieuwe, gereed ook dat weer te verlaten zonder schrijning of verdriet.

Sluiten