Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ze dacht aan haar eigen miserabel leven. Aan zooveel vrouwen, die door zoogenaamd fatsoenlijke mannen misbruikt worden alslokaasofmachtsmiddel. Ze dacht aan VanWeele en plots begreep ze, dat met al zijn fouten hij nooit de man zou zijn, die van een vrouw zou willen proflteeren. Hij zou haar nemen en wegwerpen — maar het oogenblik was hem altijd ernst; dan gaf hij, alles, verleden en, als het moest, toekomst. Geen had dat begrepen, geen gevoeld de belangrijkheid van het oogenblik. Allen hadden ze het goede tijdelijke willen véranderen in een slappe eeuwigheid en allen waren ze zoo zeker van haar zaak geweest, dat ze het oogenblik hadden laten voorbijgaan. En haar aller zekerheid bewees zijn echtheid in zulke uren.

Niet alleen haar gaf hij de illusie, ook zichzelf; en voor hem was de terugval in het alledaagsche even erg, minstens, als voor die vrouwen. Als Magda hem nu vergeleek met den man, waarover dien middag gepraat werd, won Van Weele het toch verre! Ze moest even om haar bedenkingen ghmlachen. Wat kon het haar ten slotte schelen? Maar psycho-analytisch vond ze het wel aardig menschen te overdenken, karakters uit elkaar te nemen, weer in elkaar te zetten... Verder interesseerde het haar niet. Ze zocht een japon uit, die ze pas had laten maken. Zwarte taffetas.

12 Magda.

Sluiten