Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

idealisme weer in zich opkomen. Als een gevaar zag ze haar geloof in het goede aangroeien weer in zich, dat geloof, dat ze met zooveel moeite en na zooveel harde levenslessen genadeloos in zich stuk getrapt had. Ze zei zichzelf, dat ze niet gelooven wilde en vooral niet vertrouwen. Ze had haar belangstelling door de jaren heen hoe langer hoe meer beperkt, tot deze zich ten laatste bepaalde tot Christy alleen, met flauwe afstraling op de menschen in huis, op de oude getrouwen, waarvan ze wist, dat ze beter verdienden dan die tweedehands verwaterde affectie. Met den kring harer belangstelling tevens was beperkt de kring harer fantasie en daarmede haar angst voor menschen. Er was een tijd geweest, dat ze in ieder levend wezen enkel goedheid en schoonheid zag en ze omkleedde met de deugden harer verbeelding. Dan schonk ze hun haar vertrouwen als een ruim f rissche gave, als iets, dat haar het dierbaarst was en dat ze offerde, onberekend, aan het nieuwe en mooi gewenschte. Maar al gauw van uit de achterhoede bereikten haar grillige verhalen, waarin ze, onherkenbaar bijna en vervormd, brokken terug vond van wat in haar leven was. Dat was het begin der praterij over haar.

Langzaam was het begrip gekomen van de groote valschheid en de ziekte rondom, had ze geleerd te zwijgen eerst, zich af te zonderen later...

Sluiten