Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

opzoekt?" Magda schrok op. „Natuurlijk", meende ze, nu even vergetend, dat 't niet ging om haar alleen.

„Heeft u hem voor vanavond gevraagd?"

„Neen, hoe kon ik", zei Magda nadenkend, ,,'t is geen formeel diner; 't is de staf, die bij ons eet, omdat hij nu eenmaal hier ingekwartierd is."

„O", zei Christy ...

Een officier kwam binnen, stelde zich voor, vroeg waar de ordonnansen konden blijven. Ze hielden er graag een of twee 's nachts daar, waar de telefoon stond: orders konden komen.

Magda vond alles goed. De officier dankte en, zich al omkeer end, kwam hij nog even terug.

„Mevrouw, Marijke kan vrijelijk over de ordonnansen beschikken; we geven veel last, onze jongens kunnen best een deel overnemen."

Magda, glimlachend, verwees naar Marijke zelf en de officier, schertsend, meende: „Marijke ziet er niet makkelijk uit ■—1 maar er zal er wel een bij zijn, die het waagt."

' Allen lachten.

Toen hij de kamer uit was, zei Christy: „Wat een leuke man; arme Marijke, dan denken wij toch vriendelijker over haar." Ook Magda lachte en Christy's uitspraak over den luitenant was daarvan meer de reden dan Marijke en de vrees der ordonnansen.

Sluiten