Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hun toch nog een tafeltje, een klein, rond dingske, waaraan nauwelijks plaats was. Hun knieën raakten elkaar en beiden vonden 't wel goed zoo. Van Weele bestelde Sherry, Dundee Cake. Ze zwegen nu. Als een zwoele bedwelming ging over hun hoofden de vreemde muziek. Beiden keken maar wat rond, Van Weele nu ineens verveeld, uitgeput door zijn intens genieten heel dien middag.

Christy amuseerde zich met al die gaande en komende menschen, met de rustige of gejaagde muziek, het gevoel van zijn knie tegen de hare, die haar was een aldoor bewuste en lieve streeling, iets warmte gevends, maar niets opwindends. Jonge meisjes dienden gebakjes, ijs; zagen naar haar met oogen vol jaloezie, naar Van Weele met tartende lonkjes. Maar hij merkte niets. Hij was nu weer ontevreden en vóór hem opende zich de zwarte afgrond, waarin hij nu dreigde neer te ploffen en die geen bodem kende. „Neurasthenie", zeiden de doktoren.

„Ben je moe?" Hij stelde haar gerust, maar zijn stem was klankloos. Hij voelde nu, alsof dit zijn zou de beslissing. Hij was verloofd, ja! En gelukkig had hij gemeend — en nu toch: voor hem opende zich weer de zwarte afgrond en rezen de sombere spoken. Zou zij sterk genoeg zijn ze te verjagen? Om hem de tearoom met de vroolijke menschen, over hem Christy en om hem en in hem tóch de zwarte

Sluiten