Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gevend zijn hoogten en laagten, nu stonden zijn zonden, fouten en vergane stemmingen uit, als reëele dingen, die hem aantijgden, die hem te lijf wilden, die dreigden hem weer om te gooien en neer te doen ploffen in de zwarte put, waarin juist het eerste hchtsprankje zoo moeizaam gedrongen was. — Met loome schreden liep hij de lange laan door, die uitkomt op het kanaal. Al in de verte merkte hij de stad en het leven aan de stage voorbijghjding der verlichte trams. Hij streed nu erg, want de stad stootte hem af, omdat de eenzaamheid hem ondragehjk en daardoor zoo lief was. Maar in onderbewustzijn wist hij, dat dit, deze grauwe eenzaamheid, hem ook niet helpen kon, evenmin als de stad, maar hij wist ook, dat daar misschien rédding was, als iets sterk genoeg was om zijn aandacht even heel sterk te boeien. Zijn ziekteinzicht won het van zijn ziekte... Ja, de stad, daar kon iets misschien hem afleiden van zijn grauwe zelf.

Dat hoefde geen vrouw te zijn, geen levend wezen. Soms alleen maar een nieuwe vizie op sommige dingen, een gedachte, die hij aardig vond en uitspon. Hij geloofde daar nu wel niet aan, maar hij was tóch al ver genoeg om te weten: dat „dat er-niet-aan-gelooven" een symptoom was van zijn ziekte.

Dat wat sterker werd in hem, volgde nu met

Sluiten