Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

openend in de ruimte, maakte hij een gebaar van moedeloos leegte aanvoelen. Toen was ze op hem toegetreden en had hem haar hand toegestoken. Maar hij had die niet genomen.

„Jij of de ander of wie ook, het is allemaal verkeerd: ik ben eenmaal verdoemd."

Zijn stem was toonloos en grauw. Op dat oogenblik was Christy gekomen. Ze had haar bruidsjapon verwisseld voor een reistoilet, 't Was Magda nu geweest, als was er geen trouwing gebeurd. Als was nu alles ongedaan. Als moesten zij tweeën dezen man verhezen, die zichzelf verdoemd wist. Eén moment van groote spanning had zij geleefd. Toen was alleen dit gebeurd, waaruit ze begreep, dat Christy Van Weele's woorden mee gehoord had.

Christy had haar hand op zijn arm gelegd: „Zullen we wat wandelen, of ben je liever alleen?"

Hij had haar verdwaasd aangekeken, toen als een idioot gelachen en toen hard en koud en snijdend gezegd: „Alsof iets me nog wat schelen kon."

Christy was een stap achter hem gaan staan en had Magda beduid mee weg te gaan. Samen waren ze toen zwijgend den weg naar huis gegaan als twee vreemden, die elkaar niets te zeggen hebben. Van Weele alleen latend met zijn kwelgeest, de neurasthenie. Magda had van Christy willen weten, wat dit alles beduidde, maar al haar vragen was

Sluiten