Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

begin en geen einde schenen te hebben, maar die stonden tusschen de zonnige en kalme momenten van hun leven als onvermijdelijke zwartheden. Zoo moedig toch was ze begonnen, zoo fier vertrouwend op haar liefde voor hem, op de kracht, die ze meende, dat uit moest gaan van die liefde — en nu, plotseling, overviel haar ontmoediging... „Is het de eerste keer, dat je hier bent?' '.O, neen, maar dit is altijd weer nieuw. Al staan de vormen in me gegrift, telkens wanneer ik ervoor kom, is het alles weer zoo verrassend.

Hij lachte een beetje schamper, niet erg houdend van al wat voor hem leek op overgevoeligheid or opgeschroefdheid. Bang ook te verraden, wat in hem omging en wat toch wel heel dicht stond naast wat dit kind voelde. Een kind, dat was ze voor hem. Zelfs in hun huwelijk was in zijn datzoo-voelen niets veranderd. Een kind! Dat geen oogenbhk in staat geweest was hem de objectiviteit van zijn natuur te doen verhezen. Hij had haar opbloei van meisje tot vrouw meegemaakt als een phenomeen, waar hij buiten stond, zich terwijl veroordeelend om dat er buiten bhjven. Zij was en bleef voor hem nu meer een vreemde dan voor zij zijn vrouw was. Toen verwachtte hij nog iets, al wist hij nu wel, dat zij 't niet was, die hem redden kon. Op oogenblikken, dat hij dat inzag, wist hij ook het verdriet, dat hij haar zeker eens zou doen,

Sluiten