Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

onder haar de breede terrassen van het hotel met hun versiering van róse geraniums en witte margarieten. En onder aan het meer de promenoir, waar paartjes in het donker voorbij gleden als beloften van geluk. Vond ze het nu wezenlijk prettig, dat moeder komen zou? Ze dacht aan haar mooie, statige moeder, aan de bewondering, die zij altijd inoogstte en door eene associatie van gedachten, die ze zich bijna op hetzelfde moment kwalijk nam, dacht ze aan Van Weele en Rosey Dolhain en aan haar felle jalousie. Ze was nog niet zoover, dat ze deze objectief kon beschouwen en daarom hinderde haar te meer het verband MagdaVan Weele-Rosey Dolhain. Ze wilde het nu prettig vinden, dat haar moeder kwam en als boetedoening schreef ze een telegram: „Heerlijk, kom maar gauw, blijven nog acht dagen hier. Hotel des Alpes, Montreux." Toen kleedde ze zich langzaam uit en had in den grond maar één gedachte: zou hij nu haast komen? Ze belde, gaf het kamermeisje het telegram, deed over haar saut de lit een warmen avondmantel en ging dan nog even op het balcon. Het was alles doodstil, het Lac Léman had bijna geen golfslag, lag daar als een sombere spiegel voor den besterden avondhemel, vangend den schijn der electrische lantaarns, ze in guitige rimpeling uitdeinend tot bijna midden in het meer. De paartjeswaren verdwenen. Beneden in de zalen schenen

Sluiten