Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

XXII

EN weet je, kind, wij moeten nu eenmaal lijden. Alleen: ik had gehoopt, dat het voor jou veel later zou komen." Magda zat diep in haar fauteuil en plukte nerveus aan de kant van haar zakdoek. Christy keek naar buiten, naar de bergen, als ging het gesprek haar niet aan. „Ja, voor jou had ik alles wel anders gehoopt.Maarbenjenuwelzoo zeker'

„Ach, Moeder—u heeft toch zelf gezien.Umoet het gezien hebben; die spiegel loog niet." „Wat heeft Rosey gedaan?" „Ze is vertrokken vanmorgen, maar wat helpt het! De glans is er af ; en ik weet wel, dat ik nu niet meer gelooven kan." ^ „Alles gaat voorbij, kind." Christy lachte een scherpen, feilen lach. lusschen moeder en dochter hing dan weer de stilte...

De thee werd binnengebracht. Dan kwam ook Van Weele. , ,

„Ah, Mama!" Hij deed, of er niets gebeurd was. Als had hij geen flauw vermoeden, dat die twee iets gezien hadden. „Zoo, lieve! Hé, ja, nu thee. Mama, u bent charmant." Hij stond tegenover Magda en doorboorde haar met zijn begeerte-zwangere blikken. Magda werd vuurrood en sloeg de oogen neer. Maar ze wist toch, dat niets veranderd was in haar — en veel in hem.

later zou komen." Magda zat diep in haar fauteuil

Sluiten