Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ridderlijkheid was opgeborgen voor dagen, dat andere vrouwen die zouden behoeven. Magda voelde zich vreemd te moede. Al de oude bekoring werkte weer — en nu was er een factor te meer: Rosey Dolhain. Ze leed om Christy, voelde, als moest ze haar moeilijke leven weer opnieuw beginnen; maar van haar leed werd veel verzacht door het zekere en na lang lijden gekomen weten, dat troost komen zou. Ze had dat alles voorzien; alleen 't was wel erg vroeg gekomen en zoo ontredderd stond ze daar, nu ze geen tijd genomen had zichzelf hierop voor te bereiden.

Want ook voor haar werd alles heel anders, nu Van Weele niet meer hield van Christy. Na hun huwelijk had ze zich zoo veilig gevoeld: Van Weele geboeid, beteekende voor haar: rust. En nu al, na een paar maanden. Vreemd, hoe Christy er onder was. Zooals ze daar nu stond en theeschonk, zoo kalm en hoog en koud.

„Een beetje meer melk. Kan dat, Christy?"

„Graag! Rosey Dolhain schijnt niet te komen voor de thee."

„Neen, ze is vertrókken. Een telegram; ik geloof een ziekte in de familie."

„Jammer, ik had me zoo vast voorgenomen juist vandaag eens met haar te praten. Niet? Zoo'n jong meisje maakt zich illusies en ik had haar even willen zeggen, dat scheiding

Sluiten