Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

niet in mijn levensprogramma opgenomen is.

Magda schrok van dien uitval, keek van Christy naar VanWeele. Maar VanWeele bewoog niet, zei alleen: „Zoo, zoo. Nu ja, dat zal haar weinig interesseeren. Ze heeft weinig belangstelling voor sociale verhoudingen."

„En weinig respekt," zei Christy bitter. „Een charme te meer," zei Van Weele. „Praten jullie altijd zoo samen?" vroeg Magda met bijna toegesnoerde keel. Er kwam geen antwoord. VanWeele rookte aandachtig. Magda las en Christy aaide droomerig een groote kat, die in de kamer geslopen was en, van alle eenkennigheid vrij, bij haar bescherming gezocht had.

Magda herhaalde: „Praten jullie altijd zoo?■ Christy keek haar moeder aan en zei koel: ,,'t Is tot nu toe niet noodig geweest; nu 't noodig wordt, geloof ik wel, dat dit de manier is om geen woorden te verspillen. U kijkt me aan, Moeder! Ja, een kind ben ik niet meer. De Christy, die u gekend heeft, is dood, allang."

Van Weele lachte nerveus. „Je bedoelt: haar malle illusies zijn dood!" ;

„Ook dat. Maar zijzelf ook nu, Goddank, t Is wel gauw gegaan en 't is, of ik twintig levens geleefd heb sinds mijn trouwdag. Maar nu is het uit. Alleen: ik blijf mevrouw Van Weele; wie dan er naast wil komen, nu, die moet het dat waard zijn,

Sluiten