Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ervoor te declasseeren. Ik ben en blijf mevrouw Van Weele."

Magda huiverde van Christy's strakke gezicht en koudzakelijken toon.

„Kom! Je mag zóó niet zijn, zóó niet voelen. Van Weele, 't is misschien beter, dat je weet, dat we vanmorgen in den spiegel gezien hebben — nu ja: je weet wat."

Nu lachte Van Weele hardop. „Zoo, zoo, en daaraan heb ik deze authentieke scène te danken? Nu ja, ik heb Rosey een zoen gegeven, is dat zoo erg?"

,,'t Schijnt zoo," zei Christy kalm, „Rosey vond het wel een reden om te vertrekken."

„Ik zei je toch: ze kreeg een telegram —familieomstandigheden ..."

„Zeker! Dat trof — als het waar is. Maar 't is natuurlijk niet waar. En er is even natuurlijk niemand, die er in gelooft. Maar verstandig is het van Rosey."

Magda kon haar verwondering niet aan en barstte opeens in snikken uit.

„Nur nicht sentimental werden," zei Van Weele, nu geërgerd, „een scène als 't moet, maar geen sentimentaliteit. Voel wat u wilt, maar heb goeden smaak genoeg om er niets van te laten merken. Tranen zijn het vulgairste, wat ik ken. Hoewel, ik moet zeggen, Christy verwondert mij ook.

Sluiten