Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Zou je niet even naar hem toe gaan?" Magda's hart bonsde. Haar visioen van VanWeele, zooals ze hem zooeven verliet, beangstigde haar en door haar angst heen voelde ze weer 't oude gevoel en den vreemden drang naar dezen man.

Christy stond daar even onbewogen als ze door de heele scène heen geweest was en zei koel: „Och neen, Moeder, 't gaat wel weer over. Neurasthenie en dementia precox — daar is weinig aan te doen. En u moet begrijpen, dat ik er niet veel voor voel den minnaar van Rosey Dolhain te verplegen."

„Christy, kind, ik weet niet, of je niet te hard bent. Van Weele is een wonderhjk man, maar dat heb je geweten. Van hem had je geen idealistisch samenleven te verwachtén. Make the best of it, dear."

„Neen, Moeder, dat niet. Niet oplappen! Als 't niet meer mooi kan zijn, dan niets meer. Hij zelf heeft megeleerd: geen sentimentaliteit, geenromantiek, geen heroïsme. Moeder, langzaam aan, in een paar weken heeft hij alles uit me geslagen, watgoed en teer was met zijn harde woorden en zijncynische levensopvatting. Als u wist, wat ik geleden heb — maar nu is het uit, ziet u, voor goed uit."

„Christy, weet je goed, of nietdiehardheidalleen aan den buitenkant was? Van Weele is niet als anderen. Als je hem nu zag. En dan, als het nu neurasthenie is, mag je dan zoo reageeren? Moet

Sluiten