Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

En Magda herhaalde: „Dan heb je hem ook niet hef gehad."

Als had ze nu haar laatste kracht verspild, zoo plots was de ommekeer in Christy. Ze viel Magda om den hals en snikte luid. Magda voelde de heete tranen op haar schouder en wist nu niet meer, wat te gelooven, wat te zeggen of te doen.

Christy snikte maar, heftig en pijnlijk, als moest er geen eind aan komen. Dat kwam ten slotte toch en met een heel andere stem dan straks zei ze: „Moeder, gaat u naar hem toe, maar zeg hem mets hiervan. Als hij te redden is, is het niet door liefde, niet door iets, dat hij gemakkelijk meent te krijgen. Als ik hem behouden wil, moet mijn leven één lange comedie zijn, dan moet ik geen seconde verraden, wat in me omgaat, dan moet hij steeds in angst leven me te verhezen of verloren te hebben. En, och, ik ben zoo moe. Ik had een gewoon geluk gewild, een geluk van twee, die rug aan rug staan en voor wie de wereld niet geldt. En geen oogenblik is het zoo geweest, zijn maïtresse was ik — en van die heeft hij nu genoeg, die wil hij alleen nog maar, als hij haar niet meer hebben kan. Zijn vrouw word ik nooit; ik zal nu zien, of ik wat terugwinnen kan, dat nog de moeite waard is. Maar aan geluk geloof ik niet meer."

„Scheiden wil je niet?"

„Nooit. Tenzij... Maar dat zal niet gebeuren.

Sluiten