Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kind. Als ik je violette stem hoorde, trilde alles in me. Magda, hoor! hoor! Ik heb je hef en jij mij ook." Hij juichte nu: „Jij mij ook, Magda. Zeg het, zeg het dan!"

Magda boog zich over hem — hun hppen zwegen — en kusten. Toen drong hij haar naar den divan en knielde voor haar neer.

„Zeg het, Magda, eens, eens maar...!"

Zijn stem beroerde haar diepste diepten. Al die laatste jaren vol ingehouden liefde-opbloeien en verborgen meelij schrijnden als vurige wonden. Ze voelde in zich iets heel vreemds, iets, als vielen zware ketenen weg.

Ze trok Van Weele naar zich toe en weende:

„Ik heb je hef!"

Ze kon niet meer zeggen — zijn kussen verstikten haar. Voor haar gesloten oogen stonden op de lampbehchte oogleden somber-rijke tuinen en er was licht als in zomerdroomen op felgroene weiden.

Ze voelde Van Weele's adem in haar hals, zijn lippen, droog van hartstocht, op de hare... Ze voelde het leven van haar glijden, zichzelf opgenomen in de ruimte... Ze hoorde zijn stem, die in waanzin prevelde ongekend wilde en ongekend zoete woorden... Daarna hoorde ze niets meer.

Toen ze bij kwam, lag Van Weele weer voor haar geknield.

Sluiten