Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„En waarom niet? Dolle honden maken we ook af. Vernielend en verwoestend ben je door het leven gegaan, ongeluk brengend, waar je kwam. En nu zou je op die puinhoopen van misère een klein, egoïst gelukje willen bouwen en dan met Moeder? Nooit."

Ze stond daar zoo koel en zoo sterk, dat Van Weele weer een oogenblik bewonderen moest — en naast die bewondering, heel diep-in, wist hij de begeerte. Hij walgde van zichzelf; de zwarte somberte, die een neurasthenischen aanval vooraf gaat, opende zich vóór hem.

Hij voelde Magda's schouder onder zijn arm en de kilte van de kleine browning in zijn hand en hij zag Christy, nu als in nevel.

„Neen, nooit!'' vervolgde deze... en dan, ziende Magda's ellende: „Moeder, zou u niet heengaan?" Magda, wezenloos, knikte van ja....

Opeens was VanWeeleweerzichzelf.Uitdagend en tartend zag hij Christy aan: „Dus jij wilt dit?"

„Er is geen andere uitweg ..."

„Omdat zij het wil, Magda, mijn hefde 1" Hij drukte een langen kus op de bloedelooze lippen, keek haar nog eens diep in de oogen — keerde zich dan tot Christy...

„Nu zal je weten, dat dit ernst was. Haar alleen heb ik hef gehad. Magda, liefste!"

Een knal, een val en alles was afgeloopen. Met

Sluiten