Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

/ ZONSONDERGANG.

Ik liep, het hoofd gebogen, Den avond te gemoet, Maar hief de moede oogen Niet op naar 's hemels gloed. Waartoe den blik geheven Naar 't schijnsel in de vert'? 't Was alles mij om 't even, Of 't paars of purper werd.

Het was van zwarte aarde, Het paadje, waar ik ging En droomend nederstaarde Die avondwandeling, Waar, voor mijn moede schreden, Bij 't schijnsel op mijn pad, Elk der oneffenheden Een eigen schaduw had.

Sluiten