Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

*) CULTUUR

Het meisje Clomp, niet van adel of zoo, (De titel van Pa was: Clomp & Co.), Zou aan kennissen, nicht fes en neven Een middag-theetje geven. Alles was besteld: de gebakjes, de limonade en

[zoo voort, En wat verder bij een fuifje behoort. Om al de stupide praatjes te voorkomen, Had het meisje Clomp een mode violist aan-

[genomen.... Die, als men zich dreigde te vervelen, Beneden, in de spreekkamer, een stukje zou

[spelen.

Na lang gepingel op de' prijs, En gezeur over tweede- of derde klas reis, Kwam de beroemde violist, Vergezeld van zijn delicaten pianist Op den stoep der Clomps (niet Clompen) aan, En mocht door de 'keukendeur binnen gaan. „Laat die „menschen" de spreekkamer in," „Ik bel wel voor het begin!" Riep het meisje Clomp naar liet soeterrein, „En de muziek moet niet te luid en te kun[sterig zijn!"

Toen de heeren twee uur hadden gewacht, En de bel geen bevel had overgebracht, Zegden de Kunstenaars in rok en witten das: „Dat 't nu welletjes was!" Ze namen afscheid van de juf, de meiden en

[de knecht,

En kwamen toevallig in de keuken terecht. „Als ze je boven vergeten," riep een der meisjes, „Speel dan voor ons een paar aardige wijsjes?" De Kunstenaar liet zich beprate' En gaf een prachtige sonate. Met open monden en blozende koonen Luisterde de „keuken" naar zijn heerlijke toonen Tot zijn spel op eens werd gestoord Door meisje Clomp, dat in het salon iets had

[gehoord.

„Is u krankzinnig moet ik u daarvoor betalen,

Sluiten