Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dige leven, en brandde door stee op stee als vitriool op wit linnen. Pijnlijke plekken werden het eerst, dan bijtende wonden, die dieper invraten en hem deden opschrikken ooit. Tot hij zich liet wegdrijven op den wellust van pijn, om de schoonheid te voelen, welke hij moest ontmoeten in 't gezelschap van zijn leider; die als een koelte zou glijden langs zijn heete slapen, als de zachte zon uit de lente de nog slapende botten zijner verbeelding moest wakker tikken tot den frisschen bloei van een ontwaakt talent.

*

* *

Zijn leeraar in het Nederlandsch gaf prettige lessen.

Letterkunde werd een echt vak voor hen allen. Daar was het gezellig, ongedwongen; daar hadt je wat aan; vooral als die dan veel voorlas, werd het een kostelijke middag. Van hem ook kon je nog een en ander te weten komen; wat je doorwerken moest, als je tenminste talent hadt.

En hij wist weer zoo goed, hoe op een middag de leeraar een nog onbekend boek open sloeg: het eerste wat hij deed, zonder verder iets te zeggen; en met een veelbeteekenend lachje begon te lezen, halfluid, zoodat ze moesten luisteren; hoe hij een beetje later even opkeek, toen ze in verbazing stil zaten, elkaar aanzagen, en aller oogen vol verwondering blonken: kolossaal!

Hij las door... las door... Hield toen even op... sloeg enkele bladzijden over... begon weer. Ze begrepen. Nog beter, toen hij zei:

Sluiten