Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

bedroog! *t Viel lastiger, zwaarder. De herhaalde, ernstige vermaningen wogen op zijn leven, drukten het neer. Kon hij zich dan door een ieder laten uitlachen, omdat hij altijd had meegedaan?... Of moest hij met den vinger in den mond gaan staan zeggen: ik mag dat niet?... Mag niet!... bitste hij in zich zelf... en hoorde het al terug: julhe mogen ook niks!... Van spijt en nijdigheid wou hij op zulke oogenblikken heel zijn verward bestaan wel stuktrappen, als een kind zijn kostbaar speelgoed, waar t altijd zoo blij mee was, maar waaraan het zich door eigen schuld heeft bezeerd.

Hij verzweeg, hield zich hoog... Koud en koel beantwoordde hij kortaf een paar vragen. Maar die Communie... Daar zag hij tegen op. Hij moest wel. Naast zijn moeder zat hij in de bank. Daar gingen er en kwamen terug... eerbiedig... stil. Zijn hart bonsde in zijn keel.~ Moeder ging en stond op... moest hem voorbij... Hij kon niet blijven zitten, zonder dat ze *t zag. Hij knielde neer bij de wachtenden. Zijn beurt kwam... Het riep in hem angstig... wat ging hij doen ? De Priester naderde... Onwillekeurig lispelde hij inwendig met een gevoel, alsof hij eigenlijk het kwaad niet wilde, wat hij bedreef, maar moest, moest,... mijn God !...

Hij ontving de H. Communie, keerde haastig terug op zijn plaats, zijn moeder zat reeds te bidden, ingetogen, met de handen voor de oogen, bezig alleen met God, wien ze vroeg om kracht in haar leven, om bacht voor haar kinderen, haar jongen...

Sluiten