Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ten aandoen? waarom met zooveel moeite telkens het hoofd moeten afwenden, als iemand die zijn liefste verlaat en niet wil omzien, bang dat men hem als zwak zal beschouwen.

Geen bruutheid meer, maar verreining; vergeestelijking van inzicht, verdiepen van waardeering! Een eenvoudiger wijze van genieten, een edeler houding van lichaam!

Weer kind worden, kind in eenvoud, kind in hartelijkheid, kind in vertrouwen, kind ook in gebed. Vol van natuurlijke ongedwongenheid, open van karakter, eerlijk in zeggen!

Kunst als de natuur, de heele natuur in schoonheid van licht en bloei.

Als een roes had die zijn vroegere roep naar schoonheid gelaten in een duisteren, langen nacht, gelijk een kleed, dat men verliest en laat liggen, terwijl men haastig verder gaat.

Anders ! anders ! gelijk ze vroeger deden en dachten...

En na dien tijd had hij zitten denken in droefheid bij dag en bij nacht. Stil had hij zitten kampen met zijn taaie gewoonten, tot hij weer duidelijk wist, wat hij doen moest. Want hij wilde iemand wezen, zijn daden maken tot schoonheid van leven, zijn woorden tot luister van ziel.

Hij schreef, en daar klonk een andere toon in zijn stem... Daar kwam diepere klaarheid, naar gelang hij moediger openlei wat hij dacht en voelde; het was dan of een ander tot hem sprak, een ander, die al de geheimen van hem kende.

Sluiten