Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Zeker, Sjef zou hem helpen bij dat zoeken, wat inlichting geven, waar die gevraagd werd; hij zou goed voor hem zijn, kalm zelfs heel lastige en heel onnoozele verwijten over leer en leven aanhooren, hij wist immers niet beter. Want zoo veilig en rijk voelde hij zich in zijn teer en sterk geloof, en zulk een innig medelijden had hij met Henri. Die toch had geen schuld aan zijn onvaste overtuiging. En bidden, vooral bidden zou hij voor dien zoeker, want moest alles niet komen van boven ?

Hij had dat Henri ook gezegd, hem gevraagd evenzoo te doen, niet om Roomsch te worden, maar om de waarheid te mogen kennen, want aan een God geloofde hij vast, die moest er zijn, had hij gezeid, dat kon men voelen en tasten. En hij had het beloofd.

Maar was dat eigenlijk wel goed geweest van hem? Hij weifelde soms. Misschien deed hij veel beter hem te beklagen met zijn treurigen toestand, hem de leegheid van zijn leven dieper nog te doen gevoelen door een kalm, maar ernstig heenwijzen naar de hope- en hulpeloosheid van al zijn gedachten bij zulk een gewichtige gebeurtenis als sterven was, of door een geestdriftig verheffen van zijn eigen zoo verheven, zoo heilig en troostvol geloof.

Maar zijn zachte natuur wilde dien weg niet op: het moest hem nog eens meer pijn gaan doen. Was zijn verwarring nog niet groot genoeg? Geleidelijk als de liefde wilde hij de waarheid in die ziel laten komen, even-stil en even vast, totdat op een oogenblik het even diep, en

Sluiten