Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Door zijn schuld was vader gaan kwijnen. Zij wist dat, zeker... Zijn slechtheid was hun kruis geworden en een zwaar... Ook na het sterven hadden ze nog niets gehoord. Waar hadden ze die droeve tijding moeten laten weten? Konden zij het helpen, dat hij het misschien niet eens wist ? Ze hadden een advertentie laten plaatsen in een paar Indische bladen: dat was alles wat ze konden doen.

En als een nevelig neerzijgen van een stofregen in laten herfst op de boomen, die bijna ontbladerd staan, waren die herinneringen aan dat vroegere leed, en brachten haar in een huiverige, kille stemming. Zou nog eens zoo'n dag moeten komen?... neen, zoo'n eeuwigheid!... want die jaren kropen zoo langzaam en die dagen wogen zoo zwaar!...

Het bleef een weifelen tusschen den plicht, dien ze voelde opkomen, en het vertrouwen der moederliefde, die zei, dat ze op haar kind, dit kind, aan kon.

De vrees, om tot die vreeselijke zekerheid te kunnen komen,... onverwacht, wie weet, hoe gauw!... het was toch mogelijk... streed met haar gerustheid, die alles wilde laten rusten, wijl het niet kon, neen niet kon!... En ze bad!....

Wat een vies regenweertje was het! En het woei, dat de waterdroppels tegen de ruiten roffelden. Men zou er geen hond doorjagen!...

Sjef stond voor 't raam. Triestig, mistroostig keek hij naar buiten!... 't Werd nog al vroeger donker dien

Sluiten