Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

daarom moest ik vanavond zeker komen. Ze verwachtte me stellig, had ze hem meegegeven.

Die woorden waren even zoovele pijnlijke steken voor haar.

Nu zag ze duidelijk zijn onbegrijpelijk humeur van dien middag. Dat was de reden geweest van zijn verveling, zijn lusteloosheid.

Klagen over 't weer deed hij anders nooit zoo erg, — en toen ook van zijn opgewektheid, wijl hij besloten had toch te gaan.

Waarom had Jo hem zoo bizonder uitgenoodigd?... Neen het weer had geen schuld ! Den heelen dag al had bij geen praat gehad.

Het was om Jo... Jo... Eenprotestantsche!... Mocht zij het eigenlijk niet weten ?... Hoe licht had het Jo anders aan haar verteld... want juist zoo'n kind was het. Maar... zou hij het dan wel zoo eenvoudig gezegd hebben?... O, daar woelde een strijd in haar binnenste : zij wilde nog wel aan haar jongen gelooven, maar kon ze, mocht ze ?... Ze zou het zeggen, dadelijk!...

— Zeg, Sjef!... beste jongen..,. Ze aarzelde, onvast als ze zich voelde in haar vermoeden nu de woorden zoo koel en zoo nuchter klonken, zoo afgerond in hun harde beteekenis voor haar kwamen staan. Ze leken nu anders, heel anders, als wat ze dacht... moest denken, Ja, moest! Ze wilde en zou doorzetten.

— Zeg, Sjef, is dat niet een beetje te... Ze zócht naar een woord om zoo zuiver en zacht mogelijk weer te geven,

Sluiten