Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

lichting voelde bij dat woord, wilde ze 't hem toch duidelijk maken, dat hij voor haar niet thuis behoefde te blijven. Als hij dacht dat het niet goed ging om het te laten, kon hij gerust gaan: ze vertrouwde hem... volkomen.

Hij bleef thuis : nu meer uit besef van een vage vrees voor zich zelf, dan om zijn moeder een bewijs te geven voor hetgeen hij zei.

Maar het was geen onbevangen vroolijke avond zooals vroeger. Als hij las, vergat hij bijna even gauw, wat er stond. Zijn gedachten waren bezig met hem zelf. Sprak hij, dan moest hij zich geweld aandoen, zoo gewoon mogelijk te zijn; met een halven lach op het gezicht wilde hij zich verbergen voor zijn moeder, maar durfde haar niet vrij en frank in de oogen te zien.

En in al haar eenvoudig, tevreden geloof en gerustgesteld vertrouwen bemerkte zij mets van zijn strijd.

Gelukkig was ze, zijn eerlijk getuigenis te kunnen herhalen : „Dat mag immers niet!" Dat was het eerste bij hem.

Voor Sjef bracht de late avond, de tijd van slapen gaan nog een zwaar en ernstig oogenblik mee. Hij had zijn moeder goeden nacht gekust, haar hoofd in een opwelling van droeve liefde tusschen zijn handen genomen, haar diep in de oogen gezien en gezegd: , Moederke, vertrouw gerust op uw jongen."

Op zijn kamer gekomen, vol nog van zijn ernstig woord, wilde hij met zich zelf in 't reine komen. Hij voelde zich kalm en veilig. Hij gevoelde zich eerlijk. Ja, hij had

Sluiten