Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

als de schuivende, zoevende stangen in de fabriek?

Dat was geen blijde gedachte! Het land was zoo schoon! Zoo heerlijk de wijde ruimte en de diepe verte, de gouden zon en de kleurige bloemen, de rijzige boomen en de drukke vogelen, het stoeiende licht tusschen twijgen en blaren, de kwijnende tinten op weiden en akkers, de1 bevende warmte over 't open land en de fluweelige schaduw in de donkerte der boomen. Op zoo'n morgen moest men zijn droeve verbeelding bedwingen, wilde men geen tragen stoet van havelooze levens voor zijn geest zien voorbijtrekken, — wilde men 'tniet gaan voelen als een dwaze, eenzijdige afkeer van zoo'n leven. Dieper inzicht en langzaam zuiverder besef van menschenen toestanden zou ook hier klaarte brengen. Achter die doodend-eentonige dagen dook een diepere verte op: daar lag in de klimmende klaarheid van een ander leven ook een land van zielenbloei. Bij die velen met bleeke gezichten, die uiterlijk in alles meededen en waren, als de anderen, slaven van dat eendere bestaan, was toch zoo weinig te vinden van het eenzame, leege dier drukke straten en holle fabrieken. Uit duistere stegen en arme woningen drie-boven, sloeg de geur van een zoeten Mei je tegen. In onooglijke huizingen en onmogelijke verhoudingen vond men tevredenheid en geluk. Zededen hun werk, maakten hun leven mooi met den zomer, den Mei van hun geloof.

Christien stapte haastig voort door de volle straten. Over de hoofden en huizen loeide al een stoomhoorn,

Sluiten