Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gebroken had. Niet uit slechtigheid, maar meer om het pleizier, ze deden het allemaal. Toch was het bij haar nooit iets geweest van groote genegenheid. Het duurde dan ook gewoonlijk maar korten tijd. Huichelen kon ze zoo slecht en al heel gauw moest ze lachen met haar eigen, wijl ze niet wist, waarom ze 't eigenlijk deed. Toen was er een ommekeer gekomen. Ze had het gelaten een tijd, tot heel de lust er toe was overgegaan. Zonder zich veel rekenschap te geven van hetgeen er in haar plaats greep, had ze voortgeleefd, tevreden, zich wijdend aan haar werk. Het viel haar zelfs niet eens op, dat ze graag een keer meer te Communie ging. Toen was moeder ziek geworden. Zij had haar opgepast en juist in die drukte, juist met dat moeten verkeeren in die enge omgeving, waar plicht van liefde haar hield, temidden van die opofferende toewijding bij dag en bij nacht, leek haar ziel ruimer te zijn geworden. Geen enkelen Zondag of heiligendag sloeg zé meer over om te communiceeren: het was zoo gemakkelijk. Anna bleef des Zondags toch gewoonlijk wat later slapen: die had door de week 's morgens ook meer tijd om te gaan en ze deed het bijna iederen dag. Zoo groeide haar moed, haar toewijding voor moeder tegelijk met haar inniger, godsdienstiger leven. Ze was zoo gelukkig nu. Want daar was in haar binnenste langzaam een gedachte aan 't groeien gegaan. Ze kon ernaar blijven kijken met het blije geduld van een kind, dat een plantje gepoot heeft en ziet dat het groeit, dat het blaadjes bij krijgt, grooter wordt en eiken dag

Sluiten