Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

of het wel heimelijk verborgen bleef achter tal van andere gedachten, maar toch nooit vergeten. Een mooi ding van waarde bleef het voor haar, veilig opgeborgen, dat men nu en dan wel eens terloops beziet, doch geen openlijke en voorname plaats geeft in het leven, hoewel men er toch aan gehecht blijft. Zoo sluimert bij 't dagelijksche werk de liefde van een moeder voor haar vele kinderen; ze' voelt ze niet voor ieder afzonderlijk, doch omvat allen in één groote genegenheid. Alleen wanneer men één van haar kleinen vraagt, voelt ze de sterke banden, die haar binden aan elk van die kleinen, afstaan wil ze er geen een, al zijn ze ook stout en lastig soms.

Ze bad meer. Ze ging meer te Communie. Haar leven werd ingetogener; de liefde voor haar zuster en moeder blijder in vaardige opoffering. En 't was of haar begeerte weer sterker opkwam. Zou het dan toch mogelijk zijn? Als ze eerst moeder eens in haar geheim inwijdde? Vroeg, wat die er van dacht? Die kon haar goeden raad geven. Ja, wat zou moeder denken ? Zou ze 't wel erg voelen? O, ze wist zeker, het zou haar spijten, en dan, als het niet kon, om haar, haar moeder, die zoo graag het gehik van haar kinderen zag, dan zou ze dat altijd nog pijnlijk navoelen, misschien wel als een spijtig verwijt. Neen, moeder niet! Ze moest er eerst zekerder van zijn. Haar biechtvader dan? Daar was ze wel een beetje bang voor, zoo lang al was ze met haar moeilijkheden blijven loopen en had ze op eigen gelegenheid gehandeld. En die zei toch zeker, dat het onmogelijk was. Die zou zeker

Sluiten