Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

als ze zijn, en die zich zelf aanbieden als het eenigzekere, het eenig veilige en het beslist goede. Ze voelde zich bereid een offer te brengen, een offer te zijn... voor God!

Wat kwam het haar nu duidelijk voor den geest, wat ze zoo dikwijls gezegd had na de H. Communie, waarbij ze zoo bizonder innig was blijven verwijlen: „Uw wil, o Jezus, en uwe liefde V* Was het een aanwijzing geweest van den Meester ? Hoe heel anders had zij het begrepen; ja, het uitgelegd, geheel en al in den zin van haar eigen begeeren, dat ze goed dacht en aan God zoo aangenaam! Maar wilde 't God zoo? Het zou zwaar vallen, voelde ze, maar ze moest het doen, ze wilde 't. Zou God haar alleen laten ? Indien Hij haar riep, zou Hij dan ook niet den weg wijzen en de middelen aangeven, die 't mogelijk maakte. Het kon nu immers niet! Juist, zooals ze gedacht had!... Ze drong haar spijt terug en sprak bescheiden en gelaten met haar gelukkige zuster over de toekomst. Ze hoorde van haar hoe 't verlangen meester was geworden over al haar tegenstribbelen; hoe ze hoopte dat nu het mooi geluk zou komen, als een zon boven haar leven. Ze zag in een ander licht zooveel daden van haar zuster, welke niets anders bleken te zijn dan oefeningen om zich zelf te leeren vergeten. Dwaze, die ze was! Wijl ze zelf zulke zaken deed met dat bizonder inzicht, had ze die bij Anna in het minst niet verondersteld. Hoe was ze toch eigenlijk op dat vaste idee gekomen, dat Anna zeker zou gaan trouwen ? Omdat ze

Sluiten