Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van den tijd. Ze telde: elf uur nog maar, zuchtte zij. Even daarna sloeg de oude klok in de kamer daarnaast, kort en klaar. Ze luisterde en ze hoorde haar helder getik. Ze luisterde en lette op de stem van de klok en de klok vertelde zoo zacht, dat ze den adem moest inhouden, om te hooren, te hooren, want de oude klok fluisterde en ze schreide, schreide zacht en stil.... tot ze sliep, als een moegespeeld kind.

V.

Daar was een jaar voorbij. Anna was gegaan. De dag van scheiding had al het lijden weer vernieuwd. De leegte in huis, iederen avond het alleen-zijn met moeder, viel zoo zwaar. Ze wilde zoo graag, nog meer dan ooit, die oude vrouw met zoete liefde het late leven veraangenamen, maar 't was, of ze zich zelf moest dwingen, haar genegenheid voortsleuren, wijl die maar zoo aarzelend en weifelend den vroegeren weg wilde gaan. Zat ze alleen, wijl moeder wat vroeger was gaan slapen, en wilde ze wat lezen, of wat bidden soms om zich een beetje voor te bereiden voor de H. Communie van den volgenden dag, dan dwaalden haar gedachten zoo ver. Als dolende schapen, achtergebleven in den avond, gingen haar oude begeerten her en derwaarts door de duisterige wegen; klagend stonden ze te blaten en aten toch nog onderweg, met die vreemde gewoonte of ze daar goed waren, en gingen liggen eindelijk, geduldig wachtend, op den weg, tot de morgen zou komen en de herder ze weer zou brengen naar de oude weide.

Sluiten