Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dan de strijd voorbij: die had, wat ze verlangde. Het lag als een onaangename last op haar, maar ze meende kracht genoeg te voelen om den schok te doorstaan, die haar zou treffen op dat feest. Ze wilde rustig afwachten, ze wijde toezien; wie weet, dat was misschien wel het einde.

's Avonds te voren waren ze aangekomen, maar mochten Anna niet zien, noch spreken. De nacht was onrustig voor Stien. Zoo weinig gewoon was ze op den vreemde te slapen. Ze miste de intieme huiselijkheid en zoete vertrouwelijkheid van haar kamertje, toen ze zich bevond in dat groote, koele vertrek, met het bed midden in, waar stijf en hard de massieve waschtafel wit stond te blinken met zijn zware en soliede benoodigdheden. De eerste oogenblikken had ze geprobeerd zich te laten gaan om het zoo mooie, zoo welkome idee, dat ze in 't klooster was. In t klooster... wat ze altijd zoo hevig had begeerd. In 't klooster...! bijna luidop zei ze *t tot zich zelf, omdat het niet uit haar diepste binnenste omhoog drong, niet onweerstaanbaar opwelde, zooals vroeger. Ze keek de kamer rond bij 't licht van haar kaars, maar ze bleef nuchter en koel... Ze bad een beetje, zonder lust, zonder oplettendheid bijna... Ze ging slapen en lag wakker te kijken door het donker... Ze dacht en wilde er moedwillig op denken: morgen vroeg zou haar zuster geprofest worden... Anna, die naar 't klooster was gegaan, een goed jaar geleden... die er nu bleef voortaan... Anna... ze heette Zuster Felicitas... Ze was gelukkig, zij... En

Sluiten